Puan: 6/10 | Türkçe: Kara Örtü | Bursa’nın işgali ve kurtuluşu temasını bir ailenin bakış açısıyla gözler önüne seren tiyatroyu zevkle izledim. Tiyatronun özellikle aksiyon sahneleri çok iyiydi, her yandan çıkan oyuncuların atmosferi neredeyse birebir oluşturduğu söylenebilir. Teknolojik bir ekip olduğu belliydi ama bu beni biraz rahatsız etti. Örneğin sürekli aynı deko, dışarı çıkıldığında da önceden çekilmiş video klipleri yardımıyla oyun oynandı. Benim çocukluktan beri alıştığım ışıklar kapanıp da o kıpırdaşan simalar olması ve ışıklarla birlikte yepyeni bir yerde olmak vardı.
Bu tarz tiyatroları yani milliyetçi tiyatroları belirli aralıklarla izlemek, bildiğin şeyleri tekrar etmek gerek. Tabi bunu düşmanlık yinelemek amaçlı değil ders almak amaçlı yapmalı. Bu tiyatroda da özellikle üstüne basılan durum kardeşlikti. Her ne kadar düşman olarak bellediğimiz kişiler olsa da onlara da iyimser bir bakış açısı sunuyordu. Biraz da günümüz açılımlarına ek olarak uyarlanmış tiyatro.
Benim sıkılmama neden olan bir iki şey vardı. Karakter seçimini başarısız buluyordum ve içten gelmediğini hissediyordum. Ayrıca ailenin yaşlı bireylerinin sohbetlerini gerçekçilik kazanması açısından olabilidğince uzatmışlar ve bıkkınlık getirecek bir boyuta getirilmiş kimi zaman. Bir sahnede on defa güle güle dediğini saydım.
Kısaca toparlayayım. Tiyatro vazgeçilmez bir şey, etkisi yadsınamaz. Bu tiyatroda film & tiyatro moduna girilmiş ve net bir düşman kimliği koymadan vatanseverlik duyguları tazelemek amaçlanmış. Sahnelerde keskin ayrımlar var, aksiyon ve monoton gibi. Tüm ekibin yüreğine sağlık, çok güzel bir konu ama yeterli bulmadım. (daha fazla…)
